Seksualne zaburzenia kompulsywne – nowa, groźna choroba

Dr Sabina Zalewska

Kompulsywne zachowania seksualne w czerwcu 2018 roku po raz pierwszy pojawiły się w klasyfikacji chorób Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Trafiły tam m.in. dzięki badaniom, psychologa dr. hab. Mateusza Goli nad podstawami tego zaburzenia.

Psycholog w rozmowie z publicystką naukową Ludwiką Tomalą opowiada, że aż 80% osób, które zgłaszają się po pomoc w związku z problematyczną hiperseksualnością, deklaruje, że ich głównym problemem jest korzystanie z pornografii. Zaś pozostałe 20% osób to te, dla których głównym problemem jest korzystanie z płatnych usług seksualnych lub ryzykowne zachowania seksualne. Dodaje również, że w grupie wiekowej 18-30 lat z pornografii raz w tygodniu korzysta przynajmniej 80% mężczyzn i ok. 30% kobiet. Psycholog informuje, że średni szacowany wiek pierwszego zetknięcia się z pornografią to 10 lat. „Wśród dzieci i młodzieży odsetek chłopców i dziewczynek korzystających z pornografii jest już prawie równy” – mówi dr hab. Gola. Jak przypuszcza, z czasem odsetek osób korzystających z pornografii będzie wzrastał. Badania epidemiologiczne pokazują, że zaburzenie obsesyjno-kompulsywne (w skrócie OCD) może się pojawić już u dzieci w wieku przedszkolnym. Jego częstość u młodocianych pacjentów sięga 4%, a u ponad 40% objawy reaktywują się w dorosłości. Nie ma istotnych różnic w obrazie zaburzenia w zależności od wieku, chociaż u młodszych dzieci czasem nie pojawiają się obsesyjne myśli, jedynie natrętne zachowania (a przynajmniej dzieci nie są tych myśli świadome), jak podkreśla Ewelina Pakosz-Szydłowska, psycholog i psychoterapeuta.

Kompulsywne zachowania seksualne – w postaci np. uporczywej masturbacji czy potrzeby licznych kontaktów płciowych z nieznanymi osobami – potrafią w wyjątkowo negatywny sposób wpływać na funkcjonowanie zmagających się z nimi pacjentów, jak przyznaje lekarz Tomasz Nęcki. Charakterystyczne dla kompulsywnych zachowań seksualnych jest to, że osoba, która je przejawia, nie jest w stanie się od nich powstrzymać. Pacjent może odczuwać przymus podejmowania się kontaktów płciowych, które jednak nie dają przyjemnych emocji. Co więcej, pojawiać się mogą u niego wręcz zakłopotanie i poczucie wstydu czy nawet winy. Kompulsywne zachowania seksualne przebiegać mogą bardzo różnie, a mianem tym określane mogą być:

  • kompulsywna masturbacja,
  • częste zmiany partnerów seksualnych,
  • podejmowanie ryzykownych kontaktów płciowych (np. bez zabezpieczenia, z całkowicie obcymi osobami),
  • ciągłe, obsesyjne zainteresowanie pornografią,
  • cyberseks

Leczenie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych u dzieci oraz młodzieży powinno przebiegać dwutorowo, opierając się zarówno na farmakoterapii, jak i adekwatnych formach psychoterapii.

Kompulsywne zachowania seksualne mogą mieć bardzo poważne konsekwencje. Ich skutkiem może być rozkład rodzin, a nawet ostatecznie rozwód. Ciągłe korzystanie z treści pornograficznych i przejawianie zachowań ryzykownych w tym kierunku mogą doprowadzić do rozpadu związku. Zagrożenia dotyczyć mogą również i innych obszarów, na przykład skutkiem seksu bez zabezpieczenia może być niechciana ciąża, ale i zakażenie się jakimś wyjątkowo groźnym patogenem, takim jak np. wirus HIV czy którymś z wariantów wirusowego zapalenia wątroby. Brak kontroli nad własnymi działaniami bywa źródłem dużej frustracji – m.in. z jej powodu pacjenci zmagający się z kompulsywnymi zrachowaniami seksualnymi znajdują się w grupie zwiększonego ryzyka wystąpienia innych zaburzeń psychicznych, takich jak np. depresja czy zaburzenia nerwicowe.

Źródła:
https://psychologiawpraktyce.pl/artykul/zburzenia-obsesyjno-kompulsyjne-u-dzieci-i-mlodziezy
https://www.poradnikzdrowie.pl/psychologia/zdrowie-psychiczne/kompulsywne-zachowania-seksualne-czym-sa-i-jak-je-leczyc-aa-oDAc-xcTZ-oQej.html
Yaniv Efrati, Mateusz Gola: Compulsive sexual behavior: A twelve-step therapeutic approach, J Behav Addict. 2018 Jun; 7(2): 445–453, Published online 2018 May 15. doi: 10.1556/2006.7.2018.26
Fong T. W.: Understanding and Managing Compulsive Sexual Behaviors, Psychiatry (Edgmont). 2006 Nov; 3(11): 51–58

Autorka jest doktorem nauk społecznych, pedagogiem, psychologiem, mediatorem rodzinnym, terapeutą. Współpracuje z Archidiecezjaną Poradnią.

Zdjęcie ilustracyjne/Pixabay.com

facebook
by e-smart.pl